|
عزّت و سربلندى از ویژگىهاى جامعه اسلامى است و قرآن
مجید در این باره مىفرماید:
"وَ لِلّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ
وَ لِلْمُؤْمِنینَ"(1) ؛ همانا عزّت از آن خدا
و پیامبرش و مؤمنان است.
مـنـبـع عـزّت و سرافرازى
مسلمانان، خداى متعال است و پیامبر اكرم مظهر عزّت از رهگذر اطاعت و
عـبـودیت خداست و جامعه اسلامى تا پیرو و مطیع دین است، عزّتمند و
سرافراز است و هر قدر از مـنـبع عزّت دور شود، به ذلت و زبونى روى مىنهد
و چنین رخداد نامیمونى در حادثه عاشورا، آشـكارا نمایان شد و مردم به
جاى تاج عزّت بر سر، طوق ذلّت بر گردن نهادند و بردگان بـى چـون و
چـراى حـكومت اموى شدند و همه آنان، جز امام حسین (علیه السلام) و
یارانش، بیعت با یزید را پذیرفتند و دین و دنیاى خویش را فداى دنیاى
بنى امیه كردند.
زهـیـر بـن قـیـن، یـار
سـلحـشـور و سـرفـراز امـام، در روز عاشورا لحظههایى پیش از شهادت
افتخارآمیز خود از فرجام نكبتبار مردم در سایه حكومت شوم بنى امیه
چنین سخن گفت:
مـا شـمـا را بـه یـارى
دودمان پیامبر و رها كردن طاغوت فرامىخوانیم. این را بدانید كه
شـمـا از آن دو جـز تباهى زندگى چیزى نخواهید دید، آنان چشمان شما را
از حدقه بیرون خواهند آورد و دسـت و پـایـتـان را قـطـع خواهند كرد و
پیكرهاى مُثله شده شما را بر درختان خرما به دار خواهند آویخت و
نخبگان و مفسرانتان را به قتل خواهند رساند؛ چنان كه با حجر بن عدى و
یارانش و هانى بن عروه و امثال او چنین كردند. (2)
و امام حسین (علیه السلام) در
نامهاى به سران كوفه مىفرماید:
رسـول خـدا در زمـان حـیاتش فرمود:
«هر كس پادشاه ستمگرى را
ببیند كه حریم خدا را مىشكند و پیمان او را زیر پا مىنهد و با سنت
پیامبر خدا مخالفت مىورزد و در حكومتش با گناه و دشـمـنـى حـكـم مـىرانـد
و بـا ایـن حـال بـا گـفـتـار و كـردارش تغییرى در جامعه پدید نیاورد،
بر خداست كه او را در بدترین مكانها [دوزخ] جاى دهد.»(3)
پینوشتها:
1- منافقون (63)، آیه 8.
2- تاریخ طبرى، ج 5، ص 426.
3- بحار الانوار، ج 44، ص 382.
برگرفته از كتاب عبرتهای عاشورا، علی اصغر الهامینیا
.
|
